भयानक_आठवण

  #भयानक_आठवण

ही घटना साधारण 10 वर्षा पूर्वी घडली आहे. जेव्हा मी इयत्ता 7 वी मध्ये माझ्या मूळ गावी कोकणत जिल्हा परिषद शाळेत शिकत होतो. गावात तसे खूप मित्रा होते माझे पण एक असा होता ज्याच्या सोबत मी असलेलं माझ्या घरच्यांना पण आवडायचं नाही. तो होताच तसा गावाने ओवाळून टाकलेला माझा जिवलग मित्रा गण्या, माझ्या पेक्षा 7/8 वर्ष वयाने मोठा. गावात मोटार-सायकल वरून उंडगन, क्रिकेट खेळणं, लग्नातून बेंजो मध्ये वाजवन आणि नको नको ते धाडस करून मग चार -चौघात स्वतःच गुणगान गाणं ही त्याची आवड.

जुनी जाणती मानस सांगायची पोरांनो असं करू नका तिकडे जाऊ नका तेच ह्या गाण्याला करायचं असायच.

गण्या त्या दिवशी मोटार-सायकल घेऊन सुमारे रात्री 10 वाजता माझ्या घरी आला, त्याला शेजारच्या गावात बेंजो वाजवायला जायचं होत त्याची बेंजो पार्टी आधीच त्याला मागे ठेऊन पुढे निघून गेली होती. त्याला मला सोबत म्हणून घेऊन जायचं होत. गाण्याला बघताच माझ्या आजी नेहमीप्रमाणे बोट कडकडा मोडली आणि चार शिव्या हसडल्या.

मोटार -सायकल ची किक मारली, नेहमी प्रणाम 70/80 चा वेग थंडगार रात्र, अंधार ही नेहमी पेक्षा जास्त होता, गण्या खूप जोशात होता त्याला तो कधी पोचतोय असं झालं होत. त्यात वेगाची नशा हि झाली होतीच त्याला.

गाण्याने मधेच मूळ रस्ता सोडत एक शॉर्टकट कच्चा रस्त्याकडे गाडी वळवली जो जंगलातुन जायचा,साधारण 11:30 वाजले होते त्या रस्त्यामुळे आम्हाला तो गाव फक्त 5 किलोमीटर वर होता.

आमच्या गावाची वेष संपली आणि अचानक ब्रेक लागल्या प्रमाणे धक्का लागला, जसं गाडी कोणीतरी मागून ओढतय असा, गाडीचा वेग अचानक कमी झाला,पेट्रोल काटा बघितलं तर टाकी तंतोतंत भरली होती, गाण्याने गाडीचा वेग वाढवला पण काही उपयोग नव्हता. नंतर लक्षात आलं गाडी तर उताराला होती, मग असं का? दोघाना हि भर थंडीतून दरदरून घाम फुटला. मागे बघू नकोस मागे बघू नकोस असं गण्या हळू आवाजात सांगू लागला.

गाण्याने त्याच सर्व ड्राइव्हनींग पणाला लावलं. गाडीचा मोठा आवाज फक्त येत होता गाडीचा वेग मात्र फक्त 10 ते 15. आता या सर्व प्रकाराला अर्धा तास उलटून गेला होता भीतीने छाती धडधडून फुटते कि काय अशी परिस्तिथी. गाडी आता कशीबशी पुला पर्यंत पोहचली. पूल पार करताच गाडी पूर्ण ताकतीने सुटली आणि समोरील झाडावर जाऊन धडकली, गाण्याच्या डोक्यातून रक्ताचे पाट व्हाहू लागले. गण्याची नजर पुलाच्या दिशेने रोखून होती त्याच्या नजरेत वेगळीच भीती दिसत होती, कोणाकडे तरी तो भयभीत नजरेने बघत होता पुलाच्या दिशेला, आणि तिथेच त्याने प्राण सोडला.

तेवढग्यात माझा हात धरून मला कोणी तरी हलवलं मी अंथरुणात उठून बसलो आजी ने उठवलं होत मला ते सर्व स्वप्न होत फक्त , पण आजी ती विचित्र बडबडत होती काल अडवलं म्हणून वाचलास गण्या गेला पोरा. सांगत व्हते म्या अमावश्या आहे नका जाऊ कोणीच.

मी गावातल्या माणसानं सोबत त्या ठिकाणी गेलो गण्या आणि गण्या ची मोटार सायकल त्याच स्तिथी मध्ये होती जशी मी स्वप्नात बघितली होती.

समाप्त......

#भयानक_आठवण

घड्याळ- Marathi Horror Story

  

घड्याळ

पाटील कुटुंब तसं शहरातच स्थायिक झालं होतं. विवेकचा जन्म शहरातच झाला असला तरी, त्याचे वडील आणि आजोबा गावचे पाटील होते. गावच्या घराशी आणि तिथल्या जुन्या गोष्टींशी त्याची एक वेगळी ओढ होती. आजोबांच्या निधनानंतर गावच्या घरातलं सामान वाटेला आलं, तेव्हा काही निवडक वस्तू विवेकने शहरातल्या आपल्या फ्लॅटमध्ये आणण्याचा निर्णय घेतला. त्यात एक होतं, आजोबांना जीवापाड आवडणारं आणि त्यांच्या दिवाणखान्याची अनेक वर्षं शोभा वाढवलेलं एक लाकडी घड्याळ.

नुसतं घड्याळ म्हणता येणार नाही त्याला, एखाद्या उभ्या कपाटाएवढं ते भव्य आणि वजनदार होतं. जुन्या, काळपटलेल्या सागवानी लाकडाचं बनलेलं ते घड्याळ होतं आणि त्यावर अत्यंत बारीक, कलात्मक कोरीव काम केलेलं होतं. त्याचा पितळी लंबक मंद गतीने हेलकावत असायचा आणि वरच्या गोल डायलवर रोमन आकडे कोरलेले होते. आजोबा नेहमी म्हणायचे, हे घड्याळ नुसतं वेळ दाखवत नाही, ते घराच्या, कुटुंबाच्या कितीतरी पिढ्यांच्या आठवणींचा आणि क्षणांचा साक्षीदार आहे. दिसायला ते भलेही जुनाट असो, पण त्याची नियमित टिकटिक आणि लंबकाचा लयबद्ध हेलकावा घरात एक प्रकारची ऊब आणि सुरक्षिततेची भावना आणायचा.

विवेक आणि त्याची बायको मानसी दोघेही तसे आधुनिक विचारांचे, पण जुन्या गोष्टींबद्दल त्यांच्या मनात आदर होता. शहरातल्या त्यांच्या लहान फ्लॅटमध्ये जागा तशी मर्यादित होती, पण विवेकच्या आग्रहामुळे मानसीने ते भव्य घड्याळ दिवाणखान्यात एका भिंतीलगत लावायला परवानगी दिली. काही मजुरांच्या मदतीने त्यांनी ते जड घड्याळ क्रेनने वरून खेचून, कसरत करत तिसऱ्या मजल्यावरच्या फ्लॅटमध्ये आणलं आणि दिवाणखान्यात एका कोपऱ्यात, जिथून ते सहज दिसेल अशा जागी उभं केलं. धूळ पुसून साफ केलं आणि लंबक सेट करून त्याला चावी दिली. टिक टिक... टिक टिक... तो धीरगंभीर आणि नियमित आवाज आता त्यांच्या आधुनिक फ्लॅटमध्ये घुमू लागला. त्यांची तीन वर्षांची लहानगी मुलगी, रिया, जी नुकतीच बोबड्या बोलायला लागली होती आणि 'बाबा', 'आई', 'घ्याss' असे मोजकेच शब्द बोलू शकत होती, ती त्या भव्य घड्याळाकडे मोठ्या डोळ्यांनी कुतूहलाने बघू लागली. सुरुवातीला तिला त्याचे मोठे लंबक बघून गंमत वाटली, ती त्याच्याजवळ जाऊन उभी राहायची.

पहिले काही दिवस सामान्य आणि कामातच गेले. फ्लॅटच्या कामात आणि रियामध्ये दोघेही व्यस्त होते. घड्याळाचा आवाज त्यांना सवयीचा झाला. पण हळूहळू घरात लहानसहान विचित्र गोष्टी घडायला लागल्या, ज्या सुरुवातीला त्यांनी सहज घेतल्या, पण नंतर त्यांची संख्या वाढू लागली. मानसी सकाळी स्वयंपाकघरातून येताना तिने घातलेले केस पिना किंवा हातातली बांगडी दिवाणखान्यात सोफ्यावर मिळायची, जरी तिला आठवत नसे ती तिथे कधी गेली किंवा ती वस्तू तिथे ठेवली. कधी विवेक ऑफिससाठी निघताना त्याची गाडीची चावी नेहमीच्या जागी ठेवायचा, पण ती त्याला अचानक वेगळ्याच ठिकाणी सापडायची. ठेवलेली वस्तू जागेवर सापडायची नाही, अचानक वेगळ्याच कपाटात किंवा ड्रॉवरमध्ये मिळायची. या वस्तू गायब होणे आणि वेगळ्या ठिकाणी सापडणे हे अधिक वारंवार होऊ लागले.

यासोबतच, बोलता बोलता कधीकधी दोघांनाही वाटायचं, आपण आत्ता काय बोलत होतो? मधला एखादा शब्द, वाक्य किंवा बोलण्याचा संपूर्ण विचारच आठवायचा नाही. जणू बोलण्याच्या ओघातला काही क्षण किंवा आठवण कुणीतरी पुसून टाकली होती. त्यांना वाटायचं, शहरातल्या कामाचा ताण, दगदग किंवा वाढता विसरभोळेपणा असेल. पण ही भावना वाढत होती आणि ती केवळ त्यांच्यापुरती मर्यादित नव्हती.

रिया मात्र त्या घड्याळाकडे पाहून कधीकधी एकदम शांत व्हायची. तिच्या लहानग्या चेहऱ्यावर एक प्रकारची भीती आणि गोंधळ स्पष्ट दिसायचा. ती घड्याळाकडे बोट दाखवून आपल्या बोबड्या भाषेत काहीतरी पुटपुटायची, 'मामा... आत... भीती...' असे शब्द ती अर्धवट बोलायची, जे त्यांना पूर्णपणे कळायचे नाहीत. पण तिच्या डोळ्यातली भीती आणि घड्याळाजवळ जायला तिचा वाढता नकार त्यांना अस्वस्थ करत होता.

एक दिवस मानसी दुपारच्या वेळी दिवाणखान्यात काम करत होती. फ्लॅटमध्ये शांतता होती. तिची नजर घड्याळाच्या काचेवर पडली. तिला क्षणभर घड्याळाचे काटे वेगाने उलटे फिरताना दिसले. अगदी एक सेकंद किंवा त्याहून कमी वेळ. तिने डोळे चोळून पुन्हा पाहिले, तर काटे नियमितपणे पुढे सरकत होते. तिला स्वतःच्या डोळ्यांवर विश्वास बसेना. भास असेल म्हणून तिने दुर्लक्ष केले.

पण पुढच्या काही दिवसांत असे अनुभव वाढले. विवेक लॅपटॉपवर काम करत असताना, घड्याळाकडे बघायचा आणि त्याला वेळ चुकल्यासारखी वाटायची. त्याच्या मनगटावरील घड्याळात आणि मोबाईलमध्ये ५:३० झालेले असायचे, पण त्या भव्य घड्याळात ५:३२ किंवा ५:२८ झालेले दिसायचे. जणू मधले काही क्षण किंवा मिनिटे कुठेतरी हरवली होती. ही वेळ 'पुढे जाणे' किंवा 'मागे जाणे' केवळ घड्याळाच्या काट्यांशी संबंधित नव्हते, तर त्यांना स्वतःलाही कधीकधी वाटायचं, आत्ता आपण अमुक गोष्ट करत होतो आणि अचानक इथे कसे आलो? मधला काळ, आपण कसे चाललो किंवा काय केले हे आठवत नसे. हे अनुभव अधिक वारंवार येऊ लागले, दिवसातून अनेक वेळा घडू लागले.

भीती हळूहळू त्यांच्या मनात घर करत होती. त्यांना जाणवलं की घड्याळाच्या जवळच्या परिसरात एक प्रकारचा थंडगारपणा जाणवतो, जणू तिथली हवाच वेगळी आणि जड आहे. फ्लॅटमधील नेहमीची ऊब तिथे नसे. रात्री अनेकदा त्यांना घड्याळाच्या लाकडी पेटीमधून एक अस्पष्ट, सावलीसारखं काहीतरी हलताना किंवा काचेवर क्षणभर एखादा मानवी चेहेरा चमकल्यासारखं दिसायचं. ते स्पष्ट नसायचं, पण त्याची जाणीव त्यांना अस्वस्थ करत होती.

घड्याळाचा नियमित टिकटिक आवाजही आता विचित्र वाटू लागला होता. कधीकधी तो अचानक थांबायचा. जेव्हा तो आवाज थांबायचा, तेव्हा फ्लॅटमध्ये एक भयाण, पूर्ण शांतता पसरायची, जी नैसर्गिक नव्हती. बाहेर शहरातील रहदारीचा आवाज, लांबच्या सायरनचा आवाज किंवा शेजारच्या फ्लॅटमधून येणारा थोडाफार आवाज - कोणताही नेहमीचा आवाज ऐकू यायचा नाही. जणू त्या शांततेने सर्व आवाजांना गिळून टाकलं होतं, किंवा घरातून काढून टाकलं होतं. ही शांतता भयावह होती, जणू काहीतरी मोठा श्वास घेण्यापूर्वीची शांतता. रिया अशा वेळी घाबरून रडायची, पण तिचा रडण्याचा आवाजही त्या शांततेत घुमत नसे.

एके रात्री, मध्यरात्रीच्या सुमारास, विवेक आणि मानसी दोघेही एकदम जागे झाले. घड्याळाचा टिकटिक आवाज येत नव्हता. भयाण शांतता पसरली होती, जी आजवर अनुभवलेल्या शांततेपेक्षा अधिक गडद आणि जड होती. त्यांना जाणवलं की ती शांतता थेट दिवाणखान्यातून येत आहे, जिथे घड्याळ होते. भयाने त्यांचे अंग थंडगार पडले होते. हृदयाची धडधड इतकी स्पष्ट ऐकू येत होती की त्यांना वाटले ती शांतता हृदयाच्या आवाजाने फुटेल.

धीर गोळा करून विवेक हळूच उठला. मानसीही त्याच्या मागे दारात येऊन उभी राहिली. दिवाणखान्यात अंधार होता, पण खिडकीतून येणाऱ्या अस्पष्ट चांदण्या प्रकाशात घड्याळ दिसत होतं. घड्याळाचे लंबक थांबले होते, काटे स्थिर होते. पण घड्याळाच्या काचेमध्ये, त्यांना काहीतरी हलताना दिसलं. अस्पष्ट, काळपट आकृत्या होत्या. जणू कोणीतरी आतून बाहेर बघत आहे.

अचानक घड्याळाचे लंबक वेगाने, वेड्यासारखे हलू लागले आणि काटे वेगाने, घरघर आवाज करत उलटे फिरू लागले! घड्याळाच्या काचेमध्ये दिसणारी दृश्ये अधिक स्पष्ट झाली. ती केवळ आकृत्या नव्हत्या, तर अनेक चेहेरे होते. काही घाबरलेले, काही ओरडणारे, काही रिकाम्या डोळ्यांनी बघणारे. ते चेहेरे आरशातील प्रतिबिंबांसारखे नव्हते, ते घड्याळाच्या आतले होते, काचेवर जणू दाबले गेले होते, बाहेर येण्याचा प्रयत्न करत होते.

आणि मग विवेकने पाहिले... त्या चेहेऱ्यांमध्ये त्याला क्षणभर आजोबांसारखा एक चेहेरा दिसला, जो घाबरलेला दिसत होता, जणू काहीतरी सांगण्याचा प्रयत्न करत होता. आणि त्यासोबत एक अस्पष्ट कुजबुज ऐकू आली, जी कानात नाही, तर थेट मनात, विचारांमध्ये जाणवत होती. 'क्षण... क्षण... क्षण... द्या... द्या... आम्हाला... क्षण...'

त्या क्षणी विवेकच्या डोक्यात प्रकाश पडला. हा घड्याळ केवळ वेळ दाखवत नाहीये, तो आसपासचे 'क्षण', लोकांच्या आयुष्यातील घडलेल्या घटना, अनुभव, आठवणी - हे सगळं स्वतःमध्ये गोळा करतोय, गिळंकृत करतोय! कदाचित लोकांच्या आयुष्यातले महत्त्वाचे क्षण चोरून स्वतःमध्ये कैद करत आहे. आजोबांना हे माहित होतं का? म्हणून त्यांना याची एवढी आवड होती? आत दिसणाऱ्या आकृत्या म्हणजे त्याने गिळलेले क्षण आणि त्या क्षणांमध्ये अडकलेले लोक असावेत. त्यांची हरवलेली वस्तू, विसरलेले क्षण, रियाची भीती - हे सर्व त्या घड्याळाच्या क्षण 'खाण्या'चे परिणाम होते.

भीतीने विवेकचे अंग थरथरले. त्याला उलट्या आल्यासारखं झालं. मानसी घाबरून किंचाळली, पण तिचा आवाज त्या भयाण शांततेत दाबला गेला. ते दोघेही मागे सरकले.

त्या रात्री त्यांना झोप लागली नाही. पहाटे उजाडल्यावर, भीती अजूनही होती, पण त्यासोबतच एक दृढ निश्चयही आला होता. त्यांना माहीत होतं, त्या घड्याळाचा घरामध्ये राहणे आता शक्य नाही.

सकाळी दिवाणखान्यात जाऊन पाहिलं, तर घड्याळ तसंच शांत उभं होतं, नेहमीसारखा टिकटिक करत होता. आतली दृश्ये गायब झाली होती. पण विवेक आणि मानसीच्या मनात आदल्या रात्रीची भीती आणि साक्षात्कार कायम होता. त्यांनी ते घरातून काढण्याचा निर्णय घेतला.

त्यांनी पुन्हा एकदा घड्याळाला सरकवण्याचा किंवा उचलण्याचा प्रयत्न केला. अजूनही ते कमालीचा जड वाटत होते. दोघांचीही ताकद चालत नव्हती. त्याचे वजन अविश्वसनीय होते. त्यांना समजले, की हे काम त्यांच्या एकट्याचे नाही.

विवेकने तात्काळ काही ओळखीच्या मजुरांना फोन केला. घड्याळ खूप जड आहे, हलवायला मदत लागेल, असे कारण दिले. काही वेळातच दोन-तीन दणकट मजूर आले. त्यांनी घड्याळ पाहिले आणि कामाला लागले. त्यांनाही ते घड्याळ त्याच्या आकारापेक्षा खूप जास्त जड वाटले. एका मजुराने कुजबुजून दुसऱ्याला विचारले, "काय राव! लाकडीच आहे ना हे की आत काही दगड भरून ठेवलेत?" पण त्यांनी जास्त चौकशी केली नाही. खूप प्रयत्न करून, जोर लावून, ओढून शेवटी त्यांनी ते घड्याळ हळूहळू सरकवत दिवाणखान्यातून बाहेर काढले आणि खाली उतरवले.

जसजसे ते घड्याळ फ्लॅटमधून दूर जाऊ लागले, तसतसे विवेक आणि मानसीला एक प्रकारचा हलकेपणा आणि दिलासा जाणवू लागला. दिवाणखान्यातली ती जड हवा आणि थंडगारपणा कमी झाल्यासारखा वाटला.

विवेकला माहीत होतं, हे घड्याळ आता आपल्या घरात ठेवणं किंवा सरळ विकून टाकणं योग्य नाही. त्यातील भयाण शक्ती कोणालाही त्रास देऊ शकते. त्याने ठरवले, याचा लिलाव करायचा आणि त्यातून मिळणारे पैसे एखाद्या अनाथाश्रमाला दान करायचे. त्याने एका जुन्या वस्तूंच्या लिलाव करणाऱ्या व्यक्तीशी संपर्क साधला. घड्याळाचा इतिहास किंवा त्यातील अनुभव याबद्दल काहीही न सांगता त्याने ते लिलावासाठी दिले. लिलावातून काही पैसे मिळाले, जे त्याने तात्काळ दान करून टाकले.

त्या दिवसापासून, विवेक आणि मानसीने त्या घड्याळाशी संबंधित कोणतीही वस्तू किंवा आठवण स्वतःजवळ ठेवली नाही. फ्लॅट पूर्णपणे स्वच्छ करून घेतला.

आणि हळूहळू... घरातलं वातावरण पुन्हा आधीसारखं होऊ लागलं. वस्तू जागेवरच मिळू लागल्या. बोलताना मधले शब्द किंवा वाक्ये विसरायला होत नव्हते. रात्रीची ती भयाण शांतता नाहीशी झाली. बाहेरच्या शहराचे आवाज पुन्हा स्पष्ट ऐकू येऊ लागले. रिया आता त्या कोपऱ्यात जायला घाबरत नव्हती. तिच्या बोबड्या बोलांमध्ये पुन्हा नेहमीचा आनंद आला होता.

काळाला गिळंकृत करणारे ते भयाण घड्याळ त्यांच्या आयुष्यातून निघून गेले होते. त्यांनी भयावर मात केली होती. त्यांचा फ्लॅट, त्यांचे क्षण आणि त्यांचे आयुष्य पुन्हा त्यांचे झाले......

Light house the horror story -लाईट_हाऊस-

  #लाईट_हाऊस- Light house the horror story 

पूर्ण कथा

'रोजचं हिची कटकट…..कसली शांतता म्हणून नाही……एकतर ऑफिसात राब-राब राबायचं……गेंड्याचं तोंड असणाऱ्या त्या बॉसची बोलणी खायची अन घरी आलं कि हि सुरु…….किती समजावलं, पण हि जैसे थे…..!!! लोकं रोज दारू पिऊन घरी येतात अन बायकां-पोरांना मारतात…..धिंगाणा घालतात……घरी सासू - सासऱ्यांच करावं लागतं……..हिला एका गोष्टीचा त्रास नाही…..पण हिचं तोंड मात्र लोहाराच्या भात्याप्रमाणं सदैव चालूच…….हीच प्रॉब्लम काय आहे, तेच समजत नाही…….कुठनं बुद्धी सुचली अन लग्न केलं…….ब्रह्मचारी राहिलो असतो, तर जास्त सुखी झालो असतो…..!!!’

वेदांत साने- अंदाजे तिशीचा एक नवविवाहित युवक……लग्नाला जेमतेम वर्ष झालं असावं……त्याची पत्नी आरती जरा कटकट करणारी……प्रत्येक गोष्टीत तिला स्वतःच खरं करायची सवय……त्यात तिचा पझेसिव्ह स्वभाव……भरीस भर म्हणजे घरी दुसरं कुणी जाणतं माणूस नाही……हे दोघेही काहीशे अल्लड स्वभावाचे……..त्यामुळे ‘काय बरोबर’ ऐवजी ‘कोण बरोबर’ हे ठरवण्याच्या नादात सुरू झालेला संवाद हळूहळू वादाकडे सरकत असे…….याच कारणानं हल्ली सुखी संसारातलं ‘सुख’ कुठेतरी गायब झालं होतं……उरला होता फक्त ‘संसार’…….!!!

आजही अशाच एखाद्या फालतू कारणावरून खटका उडाला असावा……रात्री दहाच्या सुमारास वेदांत घरातून बाहेर पडला होता……रस्त्यानं पाऊलं उचलत असला तरी त्याचं लक्ष मात्र रस्त्यावर नव्हतं…… त्याच्या डोक्यात वणवा पेटला होता…..त्याच अन त्याच्या पत्नीचं – आरतीचं भांडण झालं होतं……म्हणजे तसं हे काही नवं नव्हतं……भांडणं हि रोजचीच होती…..पण आज जरा जास्तच वाद झाला असावा…..त्यामुळेच डोकं फिरल्याने वेदांत घरातून बाहेर पडला होता…..तो रस्त्याने तरातरा चालत असला तरी त्याला काही दिशा नव्हती…..कुठं जायचं असं काही ठरलं नव्हतं…….तो खरंतर या भांडणांपासून दूर जाण्यासाठी निघाला होता…. पण भांडण हे त्याच्या डोक्यात होतं, हे कदाचित त्याला कळालं नसावं……..त्यामुळे घरापासून चांगला किलोमीटरभर लांब येऊनही तो अजूनही मेंटली तिथेच होता…… तोंडाने अस्पष्ट बडबडत तो त्या निर्जन रस्त्याने चालला होता……आता हवेत किंचित गारवा जाणवू लागला होता…….रस्त्यावर येणारे तुरळक वाहन सोडून रस्ता निर्जन होता……. पण या साऱ्याकडे लक्ष द्यायला वेदांत भानावर कुठे होता…??? आपल्याच तंद्रीत तो चालत होता…….घरापासून तो चांगला दीड-दोन किलोमीटर दूर आला असेल……शहराच्या वस्तीपासून दूर होत आता त्याची पाऊले समुद्रकिनाऱ्याकडे वळली…….रस्ता सोडून तो अनावधानाने किनाऱ्याकडे वळला……तिथे असणारा उंच वर्तुळाकार दिवा फक्त एक मिणमिणता उजेड फेकत होता……बहुदा तो बिघडला असावा…….त्यामुळे रस्ता सोडून किनाऱ्याकडे सरकताना अंधार अधिकच गहिरा झाल्याचा भास होत होता……. फेसाळत्या लाटा जरी दिसत नसल्या तरी लाटांचा खळखळाट मात्र पुढे-पुढे सरकताना अधिक तीव्र वाटत होता अन इतक्यात तो थांबला…….त्याच्या डोक्यातील मघापासून सुरु असलेलं विचाराचं चक्र थांबलं अन त्याची जागा भयाने घेतली……आपण रागाच्या भरात एका चुकीच्या ठिकाणी आलोय, हे त्याच्या लक्षात आलं……तो जरी या शहरात वर्षभरापूर्वी आला असला तरी या किनाऱ्याबद्दल तो ऐकून होता…….हा किनारा "हॉन्टेड बीच” म्हणून प्रसिद्ध होता……इथं बऱ्याचजणांनी आत्महत्या केल्या असल्याचं त्याच्या ऐकिवात होतं…….असल्या भुताटकीच्या गोष्टींवर त्याचा विश्वास नसला तरी त्या मिट्ट अंधारात मनाच्या एका कोपऱ्यात भीती घर करू लागली होती…….इतक्यात त्याच लक्ष किनाऱ्यालगत तो उभा असलेल्या ठिकाणापासून अंदाजे दोन किलोमीटर दूर असलेल्या लाईट हाऊसकडे गेलं……..एव्हडं दूर असूनही ते लाईट हाऊस अस्पष्ट का असेना पण दिसत होतं.....त्याच्या वरच्या टोकाशी असलेला प्रकाशझोताचा दिवा सुस्थितीत होता अन् तो तीव्र प्रकाश टाकत फिरत होता......तो लाईट हाऊस वापरात असेल याची वेदांतला कल्पनाच नव्हती.....तसा तो दिवसा या किनाऱ्यावर बऱ्याचदा आला होता, पण रात्री येण्याची ही पहिलीच वेळ होती......त्या लाईट हाऊसचा तीव्र प्रकाश गोल फिरत वेदांत बसलेल्या जागेवरून पुढे सरकत जात होता......पण दूरवरून येत असल्याने त्याची तीव्रता मात्र कमी वाटत होती......किनारा अन् काहीसं समुद्राचं पाणी यांच्यावरून फिरत तो लाईट हाऊसचा प्रकाश वेगाने पुढं जात होता.......पूर्ण गिरकी मारून परत वेदांतकडे परत यायला त्या प्रकाशाला अंदाजे तीनेक मिनिटे लागत होती......हा अंधार - उजेडाचा खेळ पहात वेदांत तिथेच बसून राहिला......त्याला याची गंमत वाटत असावी.......त्याच्या मनातील भीतीही काहीशी कमी झाली होती......तो लाईट हाऊसचा प्रकाश किनाऱ्यावरून फिरून जाताना त्याने एकवार किनारा न्याहाळला...... तिथं चिटपाखरूही नव्हते......वेदांत आता त्या भयानक वातावरणाला काहीसा सरावला होता.....कारण तिथं एक शांतता होती......जी त्याला घरी मिळत नव्हती... अन् हे "हाँटेड बीच" वगैरे फक्त अफवाच असाव्या, त्याला आता खात्री वाटू लागली होती......मंद वाहणारा थंडगार वारा त्याला मोहित करत होता......बऱ्याच दिवसानंतर तो असा एकटा होता......त्याला जणू स्वतःची सोबत आवडू लागली होती.....आकाशातील ताऱ्यांची मैफिल बघत, थंडगार वाऱ्यात तो बसून होता.....समुद्राच्या लाटांशिवाय बाकी कसलाही आवाज येत नव्हता...... अन् इतक्यात समुद्राकडे तोंड करून बसलेल्या वेदांतला रस्त्याकडील बाजूकडून अचानक एक पुरुषी आवाज आला-

"कोण आहे.....?? कोण आहे तिथं....??"

मागील अंधारात काहीही स्पष्ट दिसत नसले तरी अंदाजे वीस फूट अंतरावर उंचीपुरी मानव, आकृती उभी होती.....वेदांत त्या प्रकरणे काहीसा दचकला अन् जवळजवळ ओरडलाच-

"तुम्ही कोण....??"

त्यावर त्या आकृतीचा आवाज आला -

"मी रिक्षावाला.....ती बघा तिथं माझी रिक्षा उभी आहे....पण तुम्ही एकटेच अंधारात का बसलाय...... ?? मी रिक्षा उभी करून लघवी करायला उतरलो अन् त्या लाईट हाऊसच्या उजेडात तुम्ही दिसलात......कशाला थांबलाय इथं....?? हा किनारा चांगला नाही, माहिती नाही वाटत तुम्हाला...!! उगी थांबू नका, निघा घराकडं.....!!"

त्या रिक्षावाल्याला उद्देश चांगला होता.....पण वेदांतला त्याची तंद्री भंग झाल्यानं राग आला असावा.... त्यानं काहीश्या उद्धट सुरात उत्तर दिलं -

"हे बघा.....मी आधीच वैतागलोय....!! जरा एकांत हवा म्हणून मी इथं बसलोय, तुम्ही इथून गेलात तर फार बरं होईल......अन् बरं- वाईट माझ मी बघून घेईन, तुम्ही काळजी करू नका....!!"

त्यावर तो रिक्षावाला चिडक्या सुरात म्हणाला -

"चूक झाली......भल्याचा जमाना राहिला नाही राव...!! बसा रात्रभर इथेच.....!!" अन् तो हळूहळू चालत निघून गेला.... चालण्याच्या वेगावरून तो एक वृद्ध इसम असावा. हळूहळू चालत तो आपल्या रिक्षाजवळ पोहोचला. रस्त्यावर उभ्या आपल्या रिक्षात बसून त्यानं हॅण्डल ओढला अन् भरधाव वेगानं तो तिथून निघून गेला....मान मागे वळवून वेदांत हे सर्व पाहत होता.....अन् तो स्वतःशीच पुटपुटला...

"बघेल तो अक्कल वाटत सुटलाय.... एवढी हौस असेल तर जरा माझ्या बायकोला द्या म्हणावं अक्कल...!!"

काही क्षण विचलित झाल्यावर तो पुन्हा त्या गोल फिरणाऱ्या उजेडाचा मागोवा घेऊ लागला.....रात्रीचे बारा वाजून गेले होते....आता हवेत चांगलाच गारवा जाणवत होता..... रस्त्याकडे नजर टाकता आता तुरळक वाहन नजरेस पडत नव्हते.....सारे शहरच गाढ निद्रेत गेल्याचा भास होत होता....

वेदांत आपल्या मोबाईलमध्ये काहीतरी पाहत होता अन् इतक्यात हाऊसचा प्रकाश किनाऱ्यावरून त्याच्याकडे येऊ लागला.....अनावधानाने त्याचे लक्ष त्या उजेडाकडे गेले......किनाऱ्यावरून झरझर सरकत तो उजेड त्याच्याकडे झेपावत होता अन् अचानक त्या उजेडात त्याला काहीतरी येत असल्याचा भास झाला......काहीतरी होतं....विचित्र आकारच.....अन् अचानक....अचानक ते गायबही झालं.... आपण नक्की काय पाहिलं.....?? नक्की काही होत का तरी, कि भास होता....?? वेदांत जणु बसल्या जागीच गोठला....त्याच डोकं बधिर झालं असावं....त्यानं मोबाईलचा टॉर्च सुरु केला अन त्या दिशेने पाहु लागला..... किनारा शांत होता...... आपल्याला भासच झाल्याची त्याला खात्री झाली.... अन इतक्यात पुढे सरकत गेलेल्या लाईट हाऊसच्या उजेडात त्याला पाण्यात कुणीतरी बुडताना दिसलं......

"वाचवा.... वाचवा....!!" असा आवाज येऊ लागला.... ओझरत्या उजेडात ती एक स्त्री असावी, असा अंदाज वेदांतने आधीच बांधला होता, अन आता या आवाजाने त्याची खात्री झाली होती.....!!

नक्की बाईच असावी कि आणखी कोणी....?? छे...छे...!!काहीतरीच काय विचार करतोय मी.....?? बाईच असेल ती, भुतं थोडी येणार....?? मघापासून निवांत बसलोय आपण, काहीही धोका नाहीये इथं....!!

नक्कीच ही बाई माझ्यासारखी कुणाशीतरी भांडून घरातून निघून आली असावी..... बिचारी हलक्या डोक्याची असेल, म्हणून असलं टोकाचं पाऊल उचललं असावं..... पण आता घाबरली असावी....!!

माणसाने जीव देण्याचा कितीही विचार केला तरी शरीर शेवटपर्यंत आपलं अस्तित्व राखायचा प्रयत्न करतंच...!!

इतक्यात त्या बाईचा आवाज तीव्र होऊ लागला.

"अरे यार.... आपण इथं वेळ घालवू अन ती बिचारी तिथं मारून जाईल....!!"

विचार करत वेदांत उठला अन तो त्या बाईच्या दिशेने झेपावला...... अंधाराला सरावलेल्या त्याचा डोळ्यांना त्या बाईची धडपड अस्पष्ट दिसत असावी..... तो आता पाण्यात उतरून पुढेपुढे सरकू लागला..... त्या बाईचा आवाज आता अधिकाधिक तीव्र होऊ लागला....वेदांत आता छातीएवढ्या पाण्यात पोहोचला होता..... प्रत्येक लाटेसोबत तो चांगलाच हेलखावे खात होता.... ती बाई अंदाजे पाच फूट अंतरावर गटांगळ्या खात होती..... मदतीसाठी आकांत करत होती.....

अन इतक्यात लाईट हाऊसचा उजेड त्या दोघांवरून सरकू लागला अन समोरील दृश्य पाहून वेदांतच्या काळजात धस्स्स झालं.....!!

त्या पाच - सहा सेकंदाच्या प्रकाशझोतात त्याने पाहिलं..... त्याच्यासामोरं पाण्यात बुडणारी ती बाई आता त्याच्याकडे बघून हसत होती..... तिचं संपूर्ण शरीर हे शेवाळलेलं अन पाण्याने फुगलेलं वाटत होतं......त्या फुगून टम्म झालेल्या शरीरावर ठिकठिकाणी जखमा असाव्या.....अन आता ती बाई अंधारात त्या पाण्यात स्तब्ध उभी होती...... लाईट हाऊसचा उजेड केव्हाच निघून गेला होता.....हा बिभत्स नजारा पाहून वेदांतचं सारं शरीर त्या थंड पाण्यातही गरम झालं..... त्याचे कान तापू लागले...... कपाळावर घाम जमा झाला..... अन प्रसंगावधान राखून त्याने वेगाने पाऊले मागे वळवली.

पण..... पण हे काय....?? ती बाई आता त्याच्या मागेच.... अगदी.... अगदी..... एक फुटावर उभी होती.....वेदांतला काही समजायच्या आता तो त्या थंडगार पाण्यात खाली खेचला गेला....... त्या हैवानी ताकदीपुढे त्याचा प्रतिकार अगदीच फोल ठरत होता...... अन पुढील काही क्षणात वेदांतला चिरनिद्रा प्राप्त झाली.

*****

सकाळी बीचवर जॉगिंगला आलेल्या एका ग्रहस्थ्यांना किनाऱ्याला एक प्रेत आढळून आलं अन त्यांनी पोलिसांना पाचरण केलं. पोलीस आले, पंचनामा सुरु झाला.... बघताबघता चांगलीच गर्दी उसळली...... गर्दीतले लोक मेलेल्या व्यक्तीचं वय पाहून हळहळ व्यक्त करत होते.....त्या गर्दीत काल रात्रीचा तो रिक्षावालाही होता....

"काल माझ ऐकलं असतं तर ही वेळ आली नसती...."

तो स्वतःशीच पुटपुटला..... पण त्याची ती पुटपुट शेजारील कॉनस्टेबलने ऐकली अन त्या रिक्षावाल्याला सब- इन्स्पेक्टरसमोर हजर केले. सब- इन्स्पेक्टर आपल्या करड्या आवाजात विचारू लागला -

"काय माहिती आहे तुम्हाला.... खरं- खरं सांगा ....!!"

त्यावर तो रिक्षावाला म्हणाला -

" साहेब..... हा कोण आहे, मला माहिती नाही.... पण रात्री.......... "

अन त्याने रात्री घडलेला सर्व प्रकार सब- इन्स्पेक्टरला कथन केला. जबाब नोंदवायला डिव्हिजनला ये, असं सांगून ते प्रेत उचलून, ते ऍम्ब्युलन्समध्ये टाकून पोलीस निघून गेले....अन हे संपूर्ण संभाषण ऐकत उभी असलेली एक पत्रकार मुलगी लगबगने गर्दीतून पुढं झाली अन त्या रिक्षावाल्याला रात्री घडलेला प्रकार पुन्हा कथन करण्याची तिनं विनंती केली. रिक्षावाला पुन्हा रात्रीची कहाणी सांगू लागला. रिक्षावाल्याचं म्हणणं लक्षपूर्वक ऐकून मग ती पत्रकार विचारू लागली -

"भाऊ..... पण हा बीच... म्हणजेचं ही जागा चांगली नाहीये, असं तुम्हाला का वाटतं....?? लोकांनी इथं सुसाईड केल्या म्हणून....??"

त्यावर तो वयस्कर रिक्षावाला हसला अन म्हणाला -

"मॅडम...... तुम्हाला पटलं तर बघा.... पण ही जागा फक्त लोकांनी जीव दिल्यानं शापित नाहीये...... इथं एक जाळं आहे मृत्युंच, कित्येक वर्षांपासून..... कालचा तो तरुण या जाळ्यात अडकला..... अन याआधी अडकलेली एक विवाहित बाई काल सुटली असावी..... आता तो तरुण वाट पाहत बसेल आपल्या सुटकेची...... त्यासाठी त्याला शिकार करावीच लागेल.....शिकार केल्यावर त्या शिकार झालेल्या जीवाला इथे अडकवूनचं त्याला स्वतःची मुक्ती करता येईल...... त्यासाठी अशाच एका वाट चुकलेल्या,भटक्या जीवाची त्याला शिकार करावी लागेल...... सारं जग मात्र याला "आत्महत्या" असं गोंडस नाव देऊन मोकळं होईल......!!!"

त्यावर आश्चर्यान अन काहींश्या अविश्वासन ती पत्रकार विचारू लागली-

" अहो पण बाबा..... तुम्हाला हे सर्व कसं माहित.....?? "

त्याबरोबर तो रिक्षावाला किंचित हसत म्हणाला -

"पुनर्जन्मवार तुमचा विश्वास आहे का मॅडम.....??"

त्यावर ती पत्रकार मानेनेच "नाही" असं म्हणाली.

"मी भोगलयं हे सगळं...!!" असं म्हणत तो आपल्या रिक्षाकडे चालू लागला.... ती पत्रकार मुलगी त्याला आवाज देत होती, पण त्याला मात्र तिच्याशी बोलण्यात कसलेही स्वारस्य नव्हते...!!!

समाप्त

- दीपक पाटील

आतली कुजबुज

  

आतली कुजबुज

माधवी तशी साधी गृहिणी होती. दिवसाचं काम आटपून संध्याकाळी गॅलरीमध्ये चहाचा कप घेऊन खिडकीजवळ बसणं तिला आवडायचं. बाहेर लोकांची वर्दळ, गाड्यांचे आवाज, पार्किंग मधील मुलांचा खेळण्याचा किलबिलाट - हे सगळं ऐकत ती दिवसभराचा थकवा विसरून जायची. भीती वगैरे गोष्टी तिच्या स्वभावात नव्हत्या. ती तशी व्यवहारी आणि शांत स्वभावाची होती. आजही ती चहा घेऊन बसली होती. बाहेर नेहमीसारखे आवाज येत होते. घरात शांतता होती. तिची मुलगी रिया शाळेत गेली होती आणि तिचा नवरा निलेश ऑफिसमध्ये होता. दोघेही घरी नव्हते.

अचानक... काहीही कारण नसताना, तिच्या मनात एक विचित्र अस्वस्थता जाणवली. जणू काहीतरी घडणार आहे, काहीतरी वाईट. एक अनामिक धाकधुक. तिने इकडे तिकडे पाहिले. घरात सगळं व्यवस्थित होतं. दरवाजा बंद होता, खिडक्या लावलेल्या होत्या. बाहेर नेहमीसारखे आवाज येत होते. तरीही ती अस्वस्थता वाढतच होती.

ती अस्वस्थता आता हळू हळू भीतीमध्ये बदलू लागली. हृदयाची धडधड वाढली. छातीत धडधड ऐकू येत होती. हातपाय थंड पडू लागले. जणू कोणीतरी थंड हातांनी तिला आतून स्पर्श केला होता. पण कोणीही नव्हतं. घरात ती एकटी होती.

तिला वाटलं, आपल्याला काहीतरी होतंय. कदाचित बीपी वाढला असेल, किंवा ऍसिडिटीचा त्रास असेल. तिने उठून पाणी प्यायले. पण भीती कमी होण्याऐवजी वाढतच होती. ती आता भयामध्ये बदलली.

तिला स्पष्ट जाणवलं, की कोणीतरी तिच्याकडे आतून बघत आहे. अगदी तिच्या जवळ पण आतून. पण ती जिथे बघायची, तिथे कोणीही नसायचं. तिला कोणाची सावली दिसली नाही, कोणाचा आवाज ऐकू आला नाही. घरात वाऱ्याचा झोत नव्हता, तरीही तिला गारठा जाणवत होता, एक भयाण अंतर्बाह्य गारठा.

भीती वाढत गेली, वाढत गेली. तिला आता एका अदृश्य अस्तित्वाची जाणीव झाली. जणू काहीतरी तिच्या आत होतं, तिच्या मनात शिरण्याचा प्रयत्न करत होतं. तिला वाटलं कोणीतरी तिच्या कानात कुजबुजत आहे, पण कोणताही आवाज नव्हता. ती कुजबुज तिच्या थेट मनात, विचारांमध्ये ऐकू येत होती. ती काय होती हे तिला कळत नव्हतं, पण ती अत्यंत भीतीदायक होती. जणू तिच्याच मनातली भीती बाहेर पडून तिच्याशी बोलत होती.

तिने डोळे गच्च मिटून घेतले, हातांनी कान दाबले. पण ती कुजबुज थांबेना, ती मनातून येत होती. तिचे अंग घामाने थबथबले. तिला वाटलं, आपण ओरडावं, मदत मागावी. पण आवाज बाहेर येईना. जणू भीती नावाच्या त्या अदृश्य अस्तित्वाने तिचा गळा दाबला होता.

वेळ थांबल्यासारखा वाटला. बाहेरचे आवाजही आता अस्पष्ट आणि दूर गेल्यासारखे वाटू लागले. जणू ती आणि तिच्या आतली भीती, आणि ती मनातील कुजबुज - एवढंच या जगात खरं होतं. बाकी सगळं दूर गेलं होतं. तिला वाटलं ती बेशुद्ध पडेल.

अचानक... जसजशी भीतीची तीव्रता वाढत गेली, तसतशी ती कुजबुज अधिक स्पष्ट झाली. 'तू... घाबरते आहेस... तू... माझी आहेस... मी तुला घेरले आहे...... मी सांगेन तसेच तू वाग..... नाहीतर.....'

माधवीला धक्का बसला. ही कुजबुज तिची स्वतःची भीती नव्हती. हे बाहेरचेही कुणी नव्हते. हे काहीतरी वेगळे होते. जे थेट तिच्या मनात शिरले होते. जे तिच्या भीतीवर पोसत होते, वाढत होते, परिणाम करत होते, तिचा ताबा घेत होते. जे तिच्या भीतीला स्वतःची ओळख देत होते. भीती... जी फक्त मनात जाणवते... जी दिसत नाही, ऐकू येत नाही... पण तुम्हाला आतून पूर्णपणे पोखरून काढते.

तिने आपली भीती बाहेर काढायचा खूप प्रयत्न केला. पण ज्याला काही स्वरूपच नाही ते आत मध्ये असल्यावर काढणार कसे ?

अचानक तिच्या इंद्रियांची क्षमता कमी होत गेली. तिला बाहेरून कोणतेही ज्ञान होईनासे झाले. हळूहळू तिच्या संज्ञा नष्ट होत चालल्या होत्या. तिने एकदा मनाचा ठाम निश्चय करून निकराचा प्रयत्न केला की जे काही आत आहे ते बाहेर ढकलून देऊ. आणि त्यानंतर पूर्ण अंधार झाला........

तिने डोळे उघडले. बाहेरचे आवाज पुन्हा स्पष्ट झाले. सूर्य मावळत होता. घरात सगळं शांत होतं. रिया व निलेश घरी यायचे होते.

पण माधवी अजूनही घाबरलेली होती. अंग घामाने थबथबले होते, हृदयाची धडधड चालू होती.

भीती कमी झाली होती, पण गेली नव्हती. तिला माहित होतं, ते अदृश्य अस्तित्व, ती मनातील कुजबुज... ती कधीही परत येऊ शकते... कोणताही आवाज, कोणताही स्पर्श, काहीही न होता... थेट आतून... मनामध्ये... आणि भीती निर्माण कशी होते... ती बाहेरून येत नाही... ती तुमच्या आत येते... आणि काही अनुभव तिला आतून बाहेर काढतात... किंवा आतच वाढवतात...

दरीतलं_सोनं

  #दरीतलं_सोनं

"अरे मर्दा चल की लवकर....दोन वाजले...आता त्या टोल नाक्यावर पोलीस नसतोय....आपल्याला आजच्या रात्रीच पलीकडच्या शहरात गेलं पाहिजे...आणि त्या सराफाला गाठलं पाहिजे"

मनोज च्या पाठीवर विक्रमची थाप पडली आणि मनोजने गाडीचा रेस वाढवला...गाडी सुसाट वेगाने त्या वेड्यावाकड्या वळणावरून त्या अंधाऱ्या घाटातून जात होती....पौर्णिमेचा दिवस ...त्या भयाण जंगलात चंद्राचा स्वच्छ प्रकाश पडला होता....रात्रीचे दोन वाजले होते...पण त्या दोघांच्या चेहऱ्यावर कसलीही भीती नव्हती....गाडी आता भुतांचा घाटाजवळ आली...जवळपास 20 किलोमीटरचा दर्याखोर्यांनी वेढलेला हा रस्ता "भुतांचा घाट" म्हणून प्रसिद्ध होता....अनेक चित्रविचित प्रकार तिथे घडायचे...अनेकांना वेगवेगळ्या आकृती दिसायच्या त्यामुळे तिथे अपघातांचे प्रमाण जास्त असायचे....भुतांच्या घाटातुन रात्रीचा प्रवास म्हणजे साक्षात मृत्यूच....हे समीकरण बनलं होत...रात्री 7 नंतर हा रस्ता पूर्णपणे सुमसान असायचा...ह्या घाटात मनोज आणि विक्रम दोघे सुसाट चालले होते....

मनोजचा रेस वाढत होता....समोरचं दृश्य बघून त्यांना आश्चर्य वाटलं....रात्री 7 नंतर भुतांच्या घाटात काळं कुत्र सुद्धा फिरत नव्हतं....पण समोरच्या रस्त्यावरून त्यांना एक बस येताना दिसली.....ती बस आडवी तिडवी कधी इकडे कधी तिकडे ब्रेकचा खर खर आवाज करत येत होती....हे बघून मागे बसलेला विक्रम बोलला

"अरे मन्या ती बघ बस....अरे त्या ड्रायव्हरनं दारू बिरु पिल्या की काय???.....अरे मरतय.....अरे.....अरे"

नियंत्रण सुटलेली बस अखेर दरीत कोसळली....तसे ते दोघे बाईकवरून खाली उतरले.....बस दरीत पडलेली बघून मनोजने जोरात टाळी वाजवली

"अरे विक्या.....परत लॉटरी लागली......लॉटरी.....चल....चल"

‌तसे ते दोघे धावत धावत त्याठिकाणी जाऊ लागले....एखाद्या मोठ्या अपघातावर त्यांचे खुश होण्याचे कारण सुद्धा तसेच होते....मागील महिन्यात पहाटे ते दोघे असेच पलीकडच्या गावाकडे जात होते...एक बस अशीच संरक्षक कठडा तोडून दरीत पडली होती....भर उन्हाळा सगळी झाडे झुडपे सुकून गेली होती.....खोल दरीत अस्थावस्त पडलेले मृतदेह त्या दोघांना स्पष्ट दिसत होते.....गावातले सगळ्यात धाडसी तरुण म्हणून मनोज आणि विक्रम ओळखले जात होते....पण धाडसी तितकेच व्यसनी.....दोघांनाही ती तडफडणारी माणसे दिसत होती....अखेर दोघांनी त्या दरीत उतरण्याचे ठरवले....कुठलाही आधार न घेता....दगडाच्या कपारीत....खाचेत हाथ घालून ते दोघे दरीत उतरत होते....झाडावर एका बाईचं प्रेत पडलं होतं....चाळिशीतली होती बहुतेक....विक्रमची नजर तिच्यावर पडली....तिला खूप जखमा झाल्या होत्या रक्त वाहत होतं.....अचानक मनोजची नजर तिच्या दागिन्यांकडे गेली.....त्याने विक्रमकडे इशारा केला....विक्रमने लगेच खिश्यातला चाकू काढला आणि ते दागिने तोडून काढू लागला....दोघांच्याही चेहऱ्यावर आनंद होता....दरीत उतरून त्यांनी सगळ्या प्रवाश्यांचे दागिने मोबाईल मौल्यवान वस्तू आपल्या पिशवीत कोंबल्या आणि प्रवाश्यांना तसच सोडून ते परत दरी चढून वरती आले.....ते प्रकरण पूर्णपणे थंड झालं...त्या घटनेला नुकताच महिना झाला....तेच दागिने मोबाईल बाजूच्या मोठ्या शहरात विकून माल कमवायचा त्यांचा उद्देश होता....विक्रमच्या पाठीवरच्या सॅक मध्ये हे दागिने भरले होते.....त्यात आता परत ही घटना म्हणजे त्या दोघांना परत लॉटरी लागल्या सारखं होत....

"मन्या चल लवकर सकाळ व्हायच्या आत सगळा माल लुटला पाहिजे....आता बघ ह्यो माल लुटला की बुलेट गाडी काढतो बघ....काय म्हणतोस"

विक्रमच्या वाक्याला प्रतिसाद देत....मनोज त्याला म्हणाला

"अरे व्हय रं....मी पण माझ्या नटीला स्कुटी घेऊन देईन म्हणतोय...सारखं मागतेय ती"

अस बोलून दोघांनीही घाटात उतरायला सुरुवात केली....त्या खोल दरीत ती तडफडणारी माणसं मुंग्यांसारखी दिसत होती.....तिथे खाली एक बाई पडली होती...तिच्या गळ्यात सोन्याचे दागिने चमकताना विक्रम ने बघितले....एक हलता प्रकाश मनोजला दिसला त्याला बघून तो झपझप दरी उतरणाऱ्या विक्रमला म्हणाला

"अरे विक्या आवर लवकर...खाली बघ...कोण तर फोन लावत आहे...."

तसे ते दोघे खाली उतरू लागले...एका सुकलेल्या झाडाच्या फांदीवर एक माणूस अर्धमेल्या अवस्थेत पडला होता....दरीत उतरणाऱ्या ह्या दोघांकडे बघत

"भाऊ ओ भाऊ वाचवा ओ मला.....पोरं वाट बघत आहेत माझी"

अशी विनवणी करत होता...मनोज त्या आवाजाच्या दिशेने गेला....त्या माणसाचा रक्ताळलेला हाथ मनोजला आपल्याकडे येण्याचा इशारा करत होता...मनोज तिकडे गेला...आणि त्याने विनवण्या करणाऱ्या हातातील अंगठी काढून घेतली...हे बघून "भाऊ...ओ...भाऊ" करत त्या माणसाने प्राण सोडले....मनोजने त्याच्या गळ्यातील चेन आणि खिश्यातली मोबाईल काढून घेतला....इकडे विक्रम खाली उतरत होता....त्याला एका वृद्ध बाईचं प्रेत दिसलं....त्या चंद्राच्या उजेडात तिच्या अंगावरचे दागिने चमकत होते....विक्रमने ते ओरबाडून सॅक मध्ये कोंबायला सुरवात केली...विक्रम आणि मनोज बेभानपणे दागिने मोबाईल लुटत होते....विक्रमला एका झाडावर एका तरुण बाईचं रक्ताच्या थरोळ्यात पडलेलं प्रेत दिसलं....तो तिच्याजवळ गेला....ती त्याला मदतीचे आवाहन करत होती....विक्रमने तिच्या गळ्यातील नेकलेसला हाथ घातला...तश्या त्या बाईने विक्रमचा हात पकडला....विक्रम तो भरजरी नेकलेस ओढत होता...त्या झटापटीत ती बाई त्या खोल दरीत किंचाळत पडली...हातात आलेला सोन्याचा नेकलेस विक्रमने सॅक मध्ये कोंबला....खालून त्या बाईचा आणि इतर प्रवाश्यांचे विव्हळण्याचे आवाज येत होते...मनोज ने विक्रम कडे बघत एक जोराची आरोळी ठोकली

"विक्या.....iphone सापडला मला iphone.....लॉटरी लागली रे लॉटरी....."

मनोजची नजर विक्रमकडे होती....एका प्रवाशाच्या खिश्यातली iphone मिळाल्याचं आनंद अचानक चिंतेत बदलला....त्या चंद्राच्या उजेडात....विक्रमच्या सॅक मधून एक भलामोठा काळा नाग आलेला दिसला...तो नाग फणा काढून विक्रमच्या बरोबर मागे होता....मनोज घाबरला....तो जोरात ओरडला

"विक्या....मागं.....मागं......"

मनोजच्या चेहऱ्यावरील चिंता बघून विक्रमने आपली मान हळूहळू मागे घेतली...मागे सॅक मधून बाहेर आलेला एक काळा नाग फणा काढून उभा होता.....क्षणार्धात....एक फसस्स असा आवाज घुमला ....त्या सापाने आपला अतिविषारी दंश बरोबर विक्रमच्या कपाळावर केला होता....विक्रमचे डोळे विस्फारले.....त्याने एक नजर मनोजकडे बघितलं...त्याच्या तोंडातून फेस आला आणि तो सरळ त्या दरीत पडला....मनोजच्या डोळ्यातून घळकन पाणी आलं....त्याचा जिगरी दोस्त आता त्या दरीने गिळला होता....मनोज आता घाबरला होता...तो आता वर चढू लागला.....त्याच्या डोळ्यातून अश्रू वाहत होते...त्याला दम लागला होता....त्याला जाणवलं की कुणीतरी त्याचा पाय पकडलं आहे....त्याने खाली बघितलं....एक पांढरा हात त्याचा पाय घट्ट पकडून होता....मनोज पाय झटकून तो सोडवण्याचा प्रयत्न करीत होता....त्याच लक्ष खाली होतं...एक सडलेल्या चेहऱ्याची बाई आपल्या मोठमोठ्या हातानी त्याचे पाय ओढत होती...मनोज रडू लागला

"सोड मला......सोड.....वाचवा"

त्याचा तो आवाज पूर्ण दरीत घुमत होता....त्याच्या डोक्यावर काहीतरी चिकट पडत होत....त्याने वर बघितलं....मगाशी ज्याच्या खिशातून मोबाईल काढून घेतला होता...तो माणूस त्या दरीत एका दगडावर उलटा लटकत होता...त्याच्या सडक्या रक्ताळलेल्या तोंडातून लाळ मनोजचा डोक्यात पडत होती...त्याच्या तोंडून भेसूर आवाज आला

"का...रे...घाबरलास का....जा ना खाली....घे काढून बायांचे दागिने....माझा तेव्हा मोबाईल घेतला होतास तू...अरे मी अर्धमेला होतो तेव्हा...शुद्धीत आलो तेव्हा मोबाईल शोधत होतो...मदत मागण्यासाठी....पण....पण....."

मनोज घाबरला होता...त्या दरीतून बसचा आवाज घुमू लागला...हॉर्न वाजू लागला....मनोजने आजूबाजूला नजर फिरवली.....लाल भडक चमकणारे डोळे त्याच्याकडे बघत होते....त्यांचे ते मोठंमोठे दात मनोजच्या चिंध्या करायला आतुर झाले होते....दरीतून...चमकणारे डोळे वर येत होते....त्यांनी मनोजला घेरलं त्यातील एक धोतर रक्तात भिजलेला सदरा असलेलं भुत समोर आलं

"पैशे लुटले आमचे...माझ्या पोरगीची फी होती...आता ती ऍडमिशन कशी घेणार...जमीन विकून पैशे उभे केलते....तेच द्यायला चाललो होतो"

एक म्हातारी आपले विस्कटलेले केस मागे सारत आपला जखमांनी भरलेला चेहरा अगदी मनोजचा चेहऱ्याजवळ घेऊन आली....

"माझं दागिनं घेतलं...माझ्या आयुष्याची कमाई..विकून एकुलत्या एक पोराचं ऑपरेशन करणार होते...आता मेला असेल तो"

अचानक एक असह्य असा कुबट वास त्या दरीत पसरला...त्याचे ते सडलेले,रक्तात भिजलेल्या चेहरे बघून मनोज प्रचंड घाबरला सडलेला दर्प त्याला हैराण करत होता...ते लकाकणारे दगड कपरिवर लटकणारे लांब लांब सुळे त्याचा बदला घ्यायच्या आत त्याने आपल्या हाताची पकड ढिली केली ...तो खाली कोसळू लागला...आणि किंचाळत त्या अंधाऱ्या दरीत हरवून गेला.....

"शीट यार आपण एक अकसिडेंट मिस केला...आताच तो किंचाळण्याचा आवाज आला होता....तो शॉट मिळाला असता की आपल्या युट्युब चॅनल वर लाईकचा पाऊस पडला असता"

चिडलेल्या रॉकीला धीर देत दुसरा मित्र म्हणाला....

"अरे जाऊ दे यार....तसं पण आपलं रात्रीचं भुतांच्या घाटातलं शूटिंग पूर्ण झालंय...आपल्या फॉलोअर्सचे चॅलेंज स्वीकारून आपण रात्री येऊन हे शूटिंग केलंयाच की"

रॉकी कठड्यावरून उडी मारून खाली आला

"तस नाही रे मॅक्स...आपल्या चॅनल ची थीम आहे ती...कित्येक अपघातांचे फुटेज ते तुटलेले हातपाय ह्यांना किती पसंद करतात लोक आजकल...."

बोलत असताना त्यांना कसला तरी आवाज आला...पैंजण वाजत होते....एक चाळिशीतली बाई त्यांच्या समोर उभी होती तिला त्या घाटात बघून दोघांना आश्चर्य वाटलं.....त्यांना बघून तिने प्रश्न केला

"काय रे पोरानो....काय करताय इतक्या रात्री ते पण इथे"

तिला बघून मॅक्स वेगळ्या उद्देशाने पुढे आला

"काय नाही काकू....आम्ही भयानक व्हिडिओ बनवतो आणि युट्युब वर टाकतो...."

गालावर हाथ ठेवत ती म्हणाली

"कसले व्हिडिओ आणि काय कुठं टाकता म्हणाला???"

रॉकी पुढे आला

"भयानक व्हिडिओ त्यात अपघात..खून...मारामारी....आणि....आणि...."ते" पण"

रॉकीच्या "ते" चा अर्थ ती समजली.....ती जरा हसली

"अरे पण आता 2 पोरांचा अपघात झाला की इथं...ती बघ त्यांची गाडी....दरीत पडली बिचारी....पण जाऊ दे मी तुम्हाला आता एका लाईव्ह अपघाताचा व्हिडिओ देते....ए तू कॅमेरा चालू कर"

रॉकीने कॅमेरा चालू केला....ती मॅक्सच्या जवळ वेळी तिने आपला हात मॅक्सच्या हातात ठेवला....तिच्या एकदम थंडगार बर्फ़ासारख्या हाताने मॅक्सच्या चेहऱ्यावर प्रश्नचिन्ह उभे राहिले....रॉकीने कॅमेऱ्यात बघितले.....त्या कॅमेरा स्क्रीन वर ती रक्ताने माखलेल्या साडीत आणि सडलेल्या चेहऱ्यात दिसत होती....रॉकीच्या हातातून कॅमेरा खाली पडला

"भुत........भ.......भ.........भुत"

मॅक्सच्या हातावरची पकड तिने आवळली आणि धावणाऱ्या रॉकीला लांबच्या लांब हाथ करून पकडले...दोघे सुद्धा तिच्याकडे बघून किंचाळू लागले....ती आता आपल्या मूळ रुपात आली होती....मॅक्सची नजर दरी कडे गेली त्या दरीतून चढून अनेक विद्रुप सडके रक्ताने माखलेले चेहरे वर रस्त्यावर येत होते....त्यांचे लालभडक डोळे बघून दोघे सुद्धा जोरजोरात किंचाळू लागले....त्या बाईने इशारा केला तशी एक छोटी मुलगी पुढे आली तिने तो खाली पडलेला कॅमेरा पकडला आणि त्या तिघांच्या दिशेने फिरवला....ती बाई हसली

"अपघातांचे व्हिडिओ पाहिजे होते ना तुम्हाला???अरे असल्या कसल्या औलादी रे तुम्ही "मेलेल्याच्या टाळूवरच लोणी खाणाऱ्या" ए पोरी चालू आहे ना कॅमेरा??"

त्या बाईच्या प्रश्नाला त्या भयानक दिसणाऱ्या मुलीने अंगठा उचलून प्रतिसाद दिला

तिचा अंगठा बघून त्या बाईने एक जोराची लाथ रॉकीच्या पायावर मारली तसा खाडकन आवाज झाला हाड मोडून रॉकी विव्हळत पडला होता...मॅक्सच्या हातावर सुद्धा तिने जोरदार प्रहार केला त्याचं हाड मोडून लटकू लागलं...तसे ते विव्हळत पडले होते ती त्यांच्या जवळ आली...तिने त्यांचा कॅमेरा त्यांच्याकडे फेकला...आपल्या भयाण आवाजात ती म्हणाली

"आता फक्त हाड मोडलंय....परत इथे दिसला तर पोस्टमार्टम करीन....आता लिव्ह तुझ्या चॅनल वर

"भुतांच्या हल्ल्यात दोन तरुण ठार आणि दोन जखमी"

अस बोलून त्या सगळ्यांनी आपल्या माना फिरवल्या आणि परत त्या दरीत दिसेनासे झाले....................(समाप्त)

लेखन-----#शशांक_सुर्वे

मांजर.....-The Horror Cat Story

  मांजर..... -The Horror Cat Story

अम्माच्या घरी पोचेपर्यंत खूप उशीर झाला मला. गावाबाहेर डोंगराच्या पायथ्याशी त्यांचं घर आहे. गावात एस टी येते. पण पुढे साधारण अर्धा तास चालावं लागलं. जंगलाला संपूर्ण वळसा घातला तेव्हा कुठे त्यांची बंगली दिसली.

मी अर्चिस... वय वर्ष बावीस ... नुकतंच शिक्षण पूर्ण झालं आहे. नोकरीसाठी शोध मोहीम चालू आहे. पण त्याच बरोबर मुंबईच्या आसपास ट्रेकिंग करायला मला खूप आवडतं. आज देखील महिषगड ट्रेक मोहिमेवर आलोय.

महिषगडावर जाण्यासाठी पहाटे पहिली गाडी पकडून कसारा स्टेशनपर्यंत पोचायचं. तिथून चाळीस एक किलोमीटर अंतरावर एक गाव आहे बिराजपूर. तिथपर्यंत एस टी सोडते. गावात आलं की चहा नाश्ता करून ट्रेकिंगला सुरुवात करायची. साधारण तीन तास लागतात गडावर पोचायला. गडावर पाहण्यासाठी पाण्याच्या तीन टाक्या, एक दोन तोफा आणि मोडकळीस आलेलं महाद्वार आहे. जेवण वगैरे आटोपून परत खाली येईपर्यंत संध्याकाळ होते. रात्री उशिरापर्यंत मुंबईला रिटर्न जाता येतं. सर्व साधारण ट्रेकर्सचा हाच प्लॅन असतो.

मी पहाटेची गाडी पकडण्याऐवजी संध्याकाळी सातच्या गाडीने मुंबई वरून निघालो. खरं तर मिहीर सोबत येणार होता. पण त्याच्या आजीने त्याला जाऊ दिलं नाही. आज अमावस्या आहे. मुद्दाम अनोळखी गावात जायचं नाही म्हणून त्याला मनाई होती. एकविसाव्या शतकात देखील लोकं अशा गोष्टीवर विश्वास ठेवतात, मलाच नवल वाटतं. पण शेवटी हा ज्याचा त्याचा वैयक्तिक दृष्टिकोन आहे. मी अधिक काही बोलणं प्रशस्त ठरलं नसतं. म्हणून गप्प बसलो.

पण ह्या अवसेच्या रात्री असं एकटं चालायला काय थ्रीलिंग वाटतं माहितीये! मी गावात उतरलो तेव्हा साडे अकरा बारा तरी वाजले असतील. एस टी तून उतरल्यावर आजूबाजूला पाहिलं.... सगळीकडे किर्रर्र शांतता होती. यु ट्यूब वर आधी व्हिडीओ पाहिला होता इथला. एवढं डिटेलिंग असतं ना त्यात... म्हणजे गावात उतरलं की कुठल्या दिशेने चालत जायचं? कुठे वळायचं? किती चालावं लागणार? संपूर्ण शूट केलेलं होतं. त्याप्रमाणे एस टी स्टॅन्ड वर उतरलो. शूजच्या लेस बांधून घेतल्या. अंगात जॅकेट घातलं. थोडं पाणी प्यायलो. हेड टॉर्च चालू केला आणि स्टॅन्डला डाव्या बाजूने चालायला बाहेर पडलो.

बाहेर पाऊल टाकलं नाही की एक काळं मांजर आडवं आलं आणि पायात घुटमळू लागलं. मला चटकन मिहीरची आजी आठवली. समजा ती आमच्या बरोबर आली असती तर लगेच बोलली असती, काळ्या मांजराने रस्ता अडवणं चांगलं नाही. खूप मोठा अपशकून आहे हा. परत मागे फिरा वगैरे वगैरे. नुसता विचार करूनच मला हसू आलं.

मी चालत होतो पण ते मांजर अजून देखील माझ्या वाटेत येत होतं. मला वाटलं कदाचित त्याला भूक लागली असेल म्हणून मी बॅगेतली दोन बिस्कीट काढून त्याला खाऊ घातली. दोन मिनिट त्याला जवळ घेऊन गोंजारलं. व चालायला सुरुवात केली. अजून देखील ते मांजर म्याव म्याव करत माझ्या पाठी पाठी होतं. मी दिलेल्या बिस्कीटाला जागत मला सोबत करत होतं बहुदा. थोडया वेळाने एका जागी थांबून म्याव म्याव करत राहिलं. त्याची हद्द संपली असावी आणि मला बाय बाय करतोय असा मी सोईस्कर अर्थ काढला.

मी चालायला सुरुवात केली. एक थंड वाऱ्याची झुळूक आली. मी नखशिखान्त शहारलो. जॅकेटची चेन लावून घेतली. हात जीन्सच्या खिशात घातले. तेव्हा थोडं ऊबदार वाटू लागलं. चालत राहिलो की बॉडी आपोआप गरम होते म्हणून थोडा स्पीड वाढवला. अजून देखील म्याव म्याव ऐकू येत होतं.. हळूहळू माझ्यात आणि त्या मांजरामधलं अंतर वाढू लागलं आणि मग आवाज येईनासा झाला.

आता एका बाजूला नदीचा काठ आणि दुसऱ्या बाजूला जंगल होतं. मधल्या पायवाटेवर मी चालत होतो. जंगल म्हणजे खूप घनदाट असं नव्हतं. त्यामुळे जंगली श्वापदांची भीती नव्हती. साप वगैरे असतील, पण रेग्युलर ट्रेकर्सना त्यांची सवय असते. नदीच्या पाण्याचा खळखळाट ऐकू येत होता. मस्त थंड हवा सुटली होती. एकंदरीत वातावरण आल्हाददायक वाटत होतं..

इतक्यात बाजूच्या जंगलातून एक दोन मांजरांचा आवाज ऐकू आला, रानमांजरं असावीत.. त्यांचं ओरडणं का कुणास ठाऊक मला रडण्यासारखं वाटत होतं.

असो... अजून थोडं चालल्यावर मला अम्माची बंगली दिसली. बंगली म्हणजे काय तीन खोल्यांचं एक बैठ घर होतं, वर गच्ची, पुढे छोटं अंगण. बंगलीत एक पिवळा बल्ब मिणमिणत होता.

मी बंगलीचं गेट ढकलून आत शिरलो आणि नजरेस पडलं ओसाड अंगण. गावातल्या घरात सहसा असं कुठे बघायला मिळत नाही. कसली ना कसली रोपं, फुलझाडं असतातच अंगणात. अगदीच काही नाही तरी निदान तेरडा तरी असतोच. पण इथे जरा म्हणून हिरवळ दिसत नव्हती. नाही म्हणायला अंगणात दोन मांजरी विसावल्या होत्या. माझी चाहूल लागल्यावर त्यांनी म्याव म्याव करून निषेध व्यक्त केला माझा. अवेळी येऊन त्याना मी डिस्टर्ब केलं असावं..

ह्या गावात जीथे तीथे मांजरीच दिसत आहेत. ह्या गावाचं नाव बदलून मांजरगाव ठेवायला हवं.

गेटचं आवाज ऐकून अम्मानी दार उघडलं. दार उघडल्या उघडल्या अजून चार पाच मांजरीनी म्याव म्याव करून माझं स्वागत केलं.

अम्मा म्हणजे नऊ वारी नेसणारी, कपाळावर रुपया एवढं कुंकू लावणारी मध्यम उंचीची साठीची एखादी बाई मला अपेक्षित होती. प्रत्यक्षात सडसडीत बांध्याची, फुलाफुलाचा फ्रॉक घातलेली, सहा फूट उंच, उग्र चेहऱ्याची सत्तरीची सावळी म्हातारी होती ही अम्मा म्हणजे. कपाळावर आठ्यांचं जाळं, तोंडाचं बोळकं तीच्याबद्दल निगेटिव्हीटी दाखवत होतं. तीच्या प्रथम दर्शनानेच मला वाटू लागलं आल्या पावली परतून जावं असं. पण प्रत्यक्षात असं वागणं नैतिकतेच्या विरुद्ध होतं. शिवाय अशा अवेळी जायचं कुठे हा प्रश्न होताच.

मी अर्चिस... काल फोन केला होता ना तुम्हाला.. मला आजची रात्र इथे राहायचं आहे. पहाटे चहा नाश्ता करून निघेन मी... मी माझी ओळख करून देत होतो अम्माला.

तुम्ही दोघे येणार म्हणाला होतात... दरवाजातून बाहेर बघत ती बोलली. बोलताना तीचा आवाज किती विचित्र वाटत होता... एखादं श्वापद गुरुगूरत असल्यासारखं वाटत होतं ऐकताना..

हो माझ्या सोबत मित्र येणार होता, पण त्याचं कॅन्सल झालं आयत्या वेळी... मी सफाई दिली..

बरं तीथे बाजूला खाटेवर झोप. मला झोपायची जागा दाखवून म्हातारीने दार लावून घेतलं आणि आत मध्ये निघून गेली.

मी खाटेवर अंग टाकलं. एक तर बरीच रात्र झालेली त्यात प्रवास आणि पायपीट ह्यामुळे मला लगेच झोप लागली. आजूबाजूला मांजरी म्याव म्याव करत होत्याच...

पहाटे साडेचारला जाग आली. तीन चार तास शांत झोप मला पुरेशी होती. खूप फ्रेश वाटत होतं. पाच मिनिट पडू मग उठू म्हणून परत डोळे मिटून घेतले.

इतक्यात कोणी तरी माझ्या बाजूला बसून बोलत असल्याचं मला स्पष्ट जाणवलं. वास्तविक रात्री मी आलो तेव्हा इथे त्या अम्मा शिवाय कोणीच नव्हतं आणि नंतर देखील कोणी आलं असतं तर मला समजलंच असतं. माझी झोप खूप जागृत आहे. परक्या ठिकाणी अजून जास्त सावध असतो मी. पण म्हटलं असेना का कोणीही... आपल्याला काय फरक पडतोय? उलट बरंच झालं...ट्रेकिंग साठी सोबत होईल. मी डोळे मिटून त्यांचं बोलणं ऐकू लागलो...

हा कसा आला अचानक? (माझ्या बद्दल बोलत होते का ते?)

हो ना... गावात शिरल्यावर त्याला कोणी वॉर्न केलं नाही का?

असं तर शक्यच नाही.. बसस्टॅन्डवर आहे ना ती काळी मांजर, तीने ह्याचा रस्ता अडवला असेलच. तो बंगलीत शिरला तेव्हा आम्ही देखील सावध केलं पण आमच्याकडे ह्याने सपशेल दुर्लक्ष केलं...

हे लोकं नक्की काय बोलत आहेत? मला खरंच काही टोटल लागत नव्हती. बसस्टँड मधून बाहेर पडलो तेव्हा एक मांजर आडवं आलं आणि नंतर काही काळ माझ्या सोबत होतं. पण त्याबद्दल ह्यांना कसं ठाऊक?

मला आता अजून पडून राहणं खरंच अशक्य होतं. मी उठून बसलो आणि आजूबाजूला नजर टाकली... मला वाटलं कोणी माणसं बोलत आहेत.. पण माझ्या शेजारी तीन चार मांजरं बसली होती... म्हणजे आपल्या बाजूला बसून कोणी बोलत आहेत हा भास होता ....हुश्श.

मी तयार होण्यासाठी उठून बसलो.

कुठे जातोय आता? मला कुणीतरी प्रश्न विचारत होतं..

पण आजूबाजूला मांजरा व्यतिरिक्त कोणीच नव्हतं.

इकडे तिकडे काय पाहतोय? आम्हीच बोलतोय तुझ्याशी....

चक्क एक मांजर बोलत होतं माझ्याशी... आणि नवल म्हणजे मला त्यांची भाषा समजत होती...

आता मला देखील ह्या प्रकाराची मजा वाटत होती.. मी आता प्राण्यांसोबत बोलू शकतो.. वोव

अरे कुठे चाललोय काय विचारत आहात? मी ट्रेकिंग साठी आलोय इथे.. आता आटपलं की पंधरा मिनिटात निघेन इथून. तुम्हाला कुणाला यायचं तर चला... मला तेवढीच सोबत... मी बोलत होतो.

आता इथून कोणीच नाही जाऊ शकत बाहेर... एक मांजर बोललं.. ह्या संपूर्ण एरियात त्या अम्माचा अंमल चालतो.. एका मांजराने मला घाबरवायचा प्रयत्न केला..

कोण आहे ती अम्मा? चेटकीण आहे का? मी खुश होऊन विचारलं.. इथे आलो आणि प्राण्यांची भाषा समजू लागली आता साक्षात एका चेटकीणीला भेटल्याचा रेकॉर्ड माझ्या नावावर जमा होणार... हे सगळं फनी वाटत होतं.. मी हसणं रोखू शकत नव्हतो..

घे मनसोक्त हसून घे... नंतर आयुष्यभर फक्त रडायचं आहे... एका मांजराने अभद्रवाणी केली..

मला अजून थोडा टाइमपास करायला आवडलं असतं.. पण उशीर होत होता. मी उठून तोंड धुवायला आत गेलो. अम्मा ओट्याजवळ काहीतरी करत होती. माझ्यासाठी चहा करत असावी.

गुड मॉर्निंग अम्मा... चहा, नाश्ता झाला असेल तर देता का? म्हणजे मला निघायला बरं... मी अम्माना बोललो आणि उत्तरादाखल अम्मानी मला लाथ मारली आणि मी दरवाजावर जाऊन आपटलो..

अम्मा काय झालं? असं का वागताय तुम्ही? आता मला थोडी भीती वाटू लागली होती अम्माची.

मला दोन तीन मांजरानी धरून नेलं.. थोडं लागल्यामुळे आणि जास्त घाबरल्यामुळे मला रडू येत होतं.

मला त्या अम्माने का मारलं? रडत रडत मी बोलत होतो.

आपल्या नशिबात आता हे रोजच असणार आहे... एक मांजर माझी समजूत काढत होतं.

म्हणजे काय? मी प्रतीप्रश्न केला...आणि मी का म्हणून ऐकून घेईन? एकतर मी काही इथे कायमचं राहायला आलेलो नाही... शिवाय कुणी अरेरावी केलेली मी खपवून घेणार नाही. बाई म्हणून काही गय नाही करणार त्या म्हातारडीची.

मग काय करणार तू? एका मांजराने मलाच प्रतीप्रश्न केला.

हो खरंच... त्या म्हातारीच्या जागी दुसरं कुणी असतं तर झगडा करता आला असता... बाईमाणसाच्या नादाला कुठे लागणार? गप गुमान इथून निघून जाऊ... परत परत कोण येणार आहे इथे तडफडायला? मी जायला निघालो..

जाण्याआधी एकदा आरशात बघ स्वतःला... एका मांजराने मला आरशासमोर उभं केलं..

पण आरशात फक्त मांजरंच दिसत होती... मी कुठे गेलो? मी आता खरंच धास्तावलो..

सर्वात पुढे उभं आहे ते मांजर म्हणजेच तू... दुसऱ्या मांजराने मला आरसा दाखवून वास्तवाची जाणीव करून दिली..

माझं मांजर कसं झालं? मी पुन्हा रडू लागलो.

ती अम्मा चेटकीण आहे, सांगितलं ना आम्ही तुला! अंधार पडल्यावर ह्या घरात जो कोणी येईल त्याचं अम्मा मांजर बनवते...

पण का असं? मी निरूपयोगी प्रश्न विचारला..

एका मांजराने सांगायला सुरुवात केली...आम्ही असं ऐकलं आहे ही अम्मा सुरुवातीपासूनच जादूटोणा, मंत्रतंत्र करण्यात पटाईत होती. म्हणून गाववाल्यांनी तीला गावाबाहेर काढलं. ती एकटी पडली. तीने अधिक साधना करून अजून नवीन शक्ती मिळवल्या. बदला घेण्यासाठी तीने तीच्या तावडीत सापडणाऱ्या निष्पाप माणसांना मांजर बनवायला सुरुवात केली.

अम्माची अपकीर्ती ऐकून गावातलं कोणी ह्या घराच्या आसपास येत नाही...आपण सर्व बाहेरची माणसं, अलगद तीच्या तावडीत सापडलो. आपलं नुकसान झालं तसं अजून कोणी फसू नये म्हणून गावात येणाऱ्या माणसाला पावलोपावली आम्ही रोखायचा प्रयत्न करतो. जसं तुला आम्ही सावध करत होतो... एस टी स्टॅन्डवर तुला मांजर भेटलं असेलच, वाटेतल्या रस्त्यावर देखील एक दोन मांजरांनी तुला सावध केलं असेल. तू बंगल्यात शिरलास तेव्हा आम्ही तुला परत परत जा सांगत होतो.. पण तुला समजलं नाही. एक मांजर व्यथित होऊन बोलत होतं.

पण इथे येणाऱ्या माणसाचं अम्मा मांजर बनवते.. मग मला माझ्या मित्राने ह्या अम्माचा रेफरन्स कसा काय दिला? ती म्हणे खूप चांगलं जेवण बनवते, पैसे देखील कमी घेते... आपल्यासारखा अनुभव त्या मित्राला कसा नाही आला? त्याचं मांजर कसं नाही झालं? मी रास्त शंका विचारली...

मी तुला सांगितलं तसं अम्माच्या शक्ती केवळ अंधार पडल्यावरच पॉवरफुल होत असतील किंवा अम्मा जाणूनबुजून काही लोकांना सहीसलामत जाऊ देत असेल... जेणेकरून नवीन माणसं इथे येत रहावी.... एका मांजराने माझं शंका निरसन केलं.

इतक्यात दार ढकलून अम्मा आतमध्ये आली. तीच्या हातात दुधाची थाळी होती. तीने थाळी खाली ठेवली तशा सर्व मांजरी गोल करून दुध पिऊ लागल्या. मी मात्र कोपऱ्यात अंग चोरून घेतलं आणि मुसमुसत राहिलो.

एक मांजर मला बोलवत होतं दुध प्यायला... पण मी नको नको करत होतो...

जास्त नखरे करायची काही गरज नाही, समजलं? प्यायचं तर पी मुकाट्यानं नाही तर मर... अम्माने परत एकदा माझ्या पेकाटात लाथ मारली. मी कळवळून कोपऱ्यात अंग चोरून बसलो.

थोडं सावरल्यावर मी त्या घरातून पळून जायला बघत होतो पण त्या गेटच्या बाहेर मला जाताच आलं नाही. त्या अम्माने करणी करून आम्हाला आत मध्ये जखडून टाकलं होतं जणू.

मी बरेच दिवस रडत राहिलो. शेवटी आपलं प्राक्तन म्हणून नाईलाजाने सगळं स्वीकारलं. नकोसं वाटणारं हे जीणंसुद्धा आता अंगवळणी पडू लागलं आहे. अम्मा देईल ते खायचं प्यायचं, आणि बाकी दिवसभर एका कोपऱ्यात पडून राहायचं. बस एवढंच आयुष्य होऊन बसलं आहे माझं.

बाहेर अंगणात कुणाची तरी चाहूल लागली... त्या सरशी आम्ही सर्व गोळा झालो. अम्मा मला आज रात्री पुरती झोपायला जागा मिळेल ना इथे? तो अम्मा बरोबर बोलत होता.

कोपऱ्यातल्या खाटेवर झोप जाऊन... अम्मानी त्याला जागा दाखवली.

तो आपलं सामान उशाशी घेऊन झोपत होता. अंगणात काय मस्त झोप लागणार आहे! चार तास झोप झाली तरी पहाटे एकदम फ्रेश वाटेल. मस्त गरम गरम चहा घेऊन ट्रेकला सुरुवात करू. तो उद्याची स्वप्नं रंगवत झोपेच्या अधीन झाला.

उद्या आपल्या नशिबात काय लिहिलं आहे हे त्या बिचाऱ्याला ठाऊक सुद्धा नव्हतं.

समाप्त

राजेंद्र भट

©®

१२ ऑगस्ट २०२५